یکشنبه، مهر ۱۹، ۱۳۸۸

ستایش

اما سرانجام روزی فرا می رسد که از میان این دروازه نیمه باز

لیموهای زرد بر ما بتابد

و سینه های خالی مان را،

این شاخهای طلایی و آفتابی،

از آوازهاشان لبریز کنند.

«ایوجینیو مونتاله»

هیچ نظری موجود نیست: