خوردن شعر

جوهر از گوشه‌ی دهانم راه می‌افتد.

خوشبخت‌تر از من، کسی نيست.

داشتم شعر می‌خوردم.
کتاب‌دار، باور نمی‌کند آن‌چه می‌بيند را

چشمهايش اندوهگين‌اند و

دست‌ در جيب قدم می‌زند.
شعرها تمام شده‌اند.

چراغ تاريک‌است.

سگ‌ها بر پله‌های زيرزمين‌اند و بالا می‌آيند.
چشم‌هاشان دودو می‌زند.

پاهاي بور قلم‌مويي‌شان می‌سوزند

کتاب‌دار بيچاره پايش را بر زمين می‌کوبد و می‌گريد.
چيزی نمی‌فهمد،

وقتی روی‌ پاهايم جلو می‌‌روم و دستش را می‌ليسم.

جيغ می‌کشد.
انسانی تازه‌ام من.

غرغر می‌‌کنم و به او پارس می‌کنم.

سرخوشانه جيغ و داد می‌کنم در تاريکی لفظ قلم.

مارک استراند